هدف پژوهش بررسی ساختار عاملی، پایایی، روایی و روایی تشخیصی «مقیاس سنجش روابط همگنان (PRQ)» در سه گروه کودکان بهنجار و مبتلایان به اختلال کمبود توجه/ فزون کنشی و اختلال سلوک بوده است. به منظور دستیابی به هدف پژوهش، 360 نفر (180 پسر و 180 دختر) از کودکان مقطع ابتدایی شهر اصفهان به شیوه نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای؛ 30 کودک مبتلا به اختلال کمبود توجه/ فزون کنشی و 12 کودک مبتلا به اختلال سلوک از کلینیک های روانشناسی و روانپزشکی شهر اصفهان به شیوه نمونه گیری تصادفی انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش «مقیاس سنجش روابط همگنان (PRQ)» و «پرسشنامه علائم مرضی کودکان (CSI-4)» بودند. نتایج تحلیل عاملی با استفاده از روش واریماکس بیانگر وجود 3 عامل (زیرمقیاس های زورگویی، قربانی و رفتار مطلوب اجتماعی) در این مقیاس بود که در مجموع 37.2 درصد واریانس را تبیین کردند. ضریب آلفای کرونباخ در گروه بهنجار در سه زیرمقیاس مطلوب و معنادار بدست آمد. نتایج حاصل از بررسی روایی همگرا حاکی از آن بود که «مقیاس سنجش روابط همگنان (PRQ)» همگرایی بالایی را با «فرم کوتاه پرسشنامه سنجش ارزیابی روابط با همگنان (BPEI)» دارد. نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره (مانوا) نیز بیانگر آن بود که بین سه گروه تفاوت معناداری وجود دارد. ویژگی مقیاس در مورد گروه بهنجار 80 درصد و حساسیت مقیاس در تشخیص گروه کودکان مبتلا به اختلال کمبود توجه/ فزون کنشی 33 درصد و در گروه کودکان مبتلا به اختلال سلوک 58 درصد محاسبه شد. بر اساس یافته بدست آمده می توان گفت «مقیاس سنجش روابط همگنان (PRQ)» ابزاری معتبر برای کاربرد در پژوهش های روانشناختی و فعالیت های بالینی است.

مقدمه: قلدری پدیده ای بسیار شایع است و برای افراد درگیر در آن عواقب روان شناختی شدیدی به بار می آورد. قلدری ممکن است آغاز اختلال شخصیت ضداجتماعی و رفتارهای خشن در نوجوان و بزرگسال باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی برنامه پیشگیری از قلدری الویس (Olweus) بر روابط با همتایان و رفتارهای قلدری کودکان قلدر مدارس ابتدایی شهر یزد بود. روش: پژوهش حاضر از نوع آزمایشی با طرح پیش آزمون/ پس آزمون / پیگیری با گروه کنترل می باشد. جامعه آماری را تمامی دانش آموزان پسر قلدر مدارس ابتدایی شهر یزد در سال تحصیلی 97-1396 تشکیل می دهد. روش نمونه گیری خوشه ای چند مرحله ای بود که در طی دو مرحله صورت گرفت و 37 دانش آموز قلدر انتخاب و در قالب دو گروه آزمایش (18 نفر) و کنترل (19 نفر) به شکل تصادفی قرار داده شدند. گروه آزمایش برنامه آموزشی پیشگیری از قلدری الویس را طی 15 جلسه 90 دقیقه ای (هفته ای 2 جلسه) دریافت کرد. برای گروه کنترل مداخله ای صورت نگرفت. جهت گردآوری داده ها از پرسشنامه تجدیدنظر شده قلدر/ قربانی الویس (Olweus)، مقیاس سنجش روابط همتایان ریجبی و اسلی (Rigby and Slee) و روش جامعه سنجی داج و همکاران (Dodge et al) استفاده شد. یافته ها: نتایج تحلیل واریانس مختلط نشان داد برنامه آموزشی پیشگیری الویس به طور معناداری روابط با همتایان (0/05

پژوهش حاضر به منظور بررسی تاثیر آموزش مهارت های دوست یابی به کودکان و آموزش به آنان از طریق والدین بر افزایش کیفیت دوستی، در کودکان دارای مشکل در روابط با همگنان انجام پذیرفت. نمونه مورد بررسی شامل 27 دانش آموز دختر پایه های چهارم و پنجم ابتدایی شهر اصفهان بود که در طبقه بندی همگنان در گروه کودکان مورد غفلت و یا کودکان طردشده کناره گیر قرار می گرفتند. این نمونه در سه گروه، شامل دو گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگزین شدند. برای انتخاب گروه نمونه از جامعه سنجی استفاده شد و سپس آزمون کیفیت دوستی در پیش آزمون و پس آزمون توسط افراد تکمیل شد. آموزش مهارت های دوست یابی در 9 جلسه به صورت آموزش مستقیم به کودکان بر روی گروه آزمایش (1) و در 8 جلسه از طریق آموزش به والدین بر روی گروه آزمایش (2) انجام گرفت و گروه گواه هیچ آموزشی دریافت نکردند. جهت تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. بر اساس نتایج تحلیل کواریانس، میانگین نمرات کیفیت دوستی در گروه های آزمایش (1) به طور معناداری نسبت به گروه گواه افزایش یافت (0.05). در حالی که آموزش از طریق والدین (گروه آموزشی 2) تفاوت معنی داری را نسبت به گروه گواه نشان نداد. بنابراین، نتایج حاکی از آن است که آموزش مستقیم مهارت های دوست یابی به کودکان، باعث افزایش کیفیت دوستی در آنان می شود و آموزش از طریق والدین به اندازه آموزش مستقیم در افزایش کیفیت دوستی در آنان اثربخش نیست.

مقدمه: پژوهش با هدف بررسی اثربخشی برنامه آموزشی مبتنی بر مهارت های اجتماعی بر میزان رفتارهای قربانی کودکان پسر مقطع ابتدایی (مقاطع دوم و چهارم ابتدایی) شهر اصفهان صورت پذیرفته است.روش: آزمودنی های این پژوهش شامل 40 دانش آموز قربانی بود که بر اساس نمونه گیری چند مرحله ای، انتخاب و در دو گروه آزمایش و کنترل 20 نفری جایگزین شدند. مداخله آموزشی مبتنی بر مهارت های اجتماعی بر روی گروه آزمایش اجرا شد. در پس آزمون و پیگیری مقیاس سنجش روابط همگنان (ریجبی و اسلی) بر دو گروه کنترل و آزمایش مجددا اجرا شد.نتایج: یافته های تحلیل کوواریانس داده ها نشان داد که برنامه آموزشی مبتنی بر مهارت های اجتماعی منجر به کاهش میزان رفتارهای قربانی و رفتارهای زورگویی کودکان قربانی شد.نتیجه گیری: بنابراین نتایج بیانگر این است که آموزش مهارت های اجتماعی می تواند باعث بهبود روابط این کودکان با گروه همگنان خویش شود.

مقدمه: پژوهش با هدف بررسی و مقایسه منزلت اجتماعی کودکان پسر مبتلا به اختلالات رفتاری ایذائی و بهنجار 11- 9 ساله در مقطع ابتدایی (مقاطع سوم، چهارم، و پنجم ابتدایی) شهر اصفهان صورت پذیرفته است.روش: آزمودنی های این پژوهش 132 کودک بودند که 42 نفر از کودکان پسر مبتلا به اختلالات رفتاری ایذائی، (از هر کدام از اختلالات کمبود توجه/ فزون کنشی 21، اختلال سلوک 12 و اختلال نافرمانی مقابله ای 9 کودک) و 90 نفر از کودکان پسر بهنجار انتخاب شدند. طرح پژوهش توصیفی از نوع علی- مقایسه ای است. ابزار مورد استفاده مقیاس سنجش روابط همگنان برای تعیین منزلت اجتماعی و آزمون تشخیصی علائم مرضی کودکان فرم والدین (ویرایش چهارم) بود که پس از انتخاب آزمودنی ها، آزمون بصورت فردی اجرا شد. داده های پژوهش با استفاده از روش آماری تحلیل واریانس چند متغیره (مانوا)، مورد تحلیل قرار گرفته اند.یافته ها: نتایج به دست آمده نشان داد که بین میانگین نمرات زیرمقیاس زورگوئی (p≤0.001)، قربانی (p≤0.001)، و رفتار پسندیده اجتماعی (p≤0.006)، در چهار گروه کودکان پسر بهنجار و مبتلا به اختلال رفتاری ایذائی (اختلال کمبود توجه/ فزون کنشی، اختلال سلوک و اختلال نافرمانی مقابله ای) تفاوت معناداری وجود داشت.نتیجه گیری: در نتیجه اختلالات رفتاری می تواند منزلت اجتماعی کودک در گروه همگنان را متاثر کند و بهداشت روانی فرد را در آینده پیش بینی نماید.

شکست یک سد خاکی می تواند موجب بروز بحرآن های شدید در ناحیه سیلاب زده پایین دست گردد. لذا تعیین دقیق ویژگی های شکافت و جریان در ارزیابی خطرهای حاصل از خرابی سد از اهمیت به سزایی برخوردار است. در این تحقیق از مدل های آزمایشگاهی با مصالح دآنه ای در اندازه و خصوصیت های مکانیکی مختلف برای مطالعه فرسایش و نقش آن در گسترش هندسی شکافت استفاده شده است. از رگرسیون چندمتغیره در توسعه رابطه جدید برای تعیین دبی اوج (Qp) بهره گیری شده که در آن پراسنجه های بدنه سد در کنار پراسنجه های هیدرولیکی به کار رفته اند. نتیجه ها نشان می دهد مشارکت این ویژگی ها توانسته کارآیی را در تعیین Qp حاصل از شکست سد خاکی ارتقا دهد. از آنجائی که نرخ تکامل عرض متوسط شکافت (Bave) و عمق آن (Hb) نقش اثرگذاری بر آب نمود خروجی دارد، علاوه بر ارائه رابطه های جدید برای این دو پراسنجه، با مشارکت منابع مختلف داده ای و استفاده از برنامه ریزی بیان ژن (GEP) در تعیین آن، محدوده تغییرات جدیدی برای نسبت های بی بعد Hb بر ارتفاع سد (Hd) و نیز Bave بر عرض بالایی (Bt) و پایینی آن (Bb) معرفی و خروجی آن به سدهای لغزشی نیز بسط داده شده است. بر مبنای شاخص های عملکردی و آماری در رابطه ها، مقدارهای ضریب R2 برای Qp معادل با 91/0، برای Bave معادل با 99/0 و برای Hb برابر با 97/0 به دست آمده است.

هدف پژوهش اثربخشی برنامه آموزش مادران در کاهش زورگویی دانش آموزان پایه پنجم ابتدایی بود. نوع پژوهش آزمایشی از نوع پیش آزمون - پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری دانش آموزان پسر پایه پنجم ابتدایی شهرستان ابرکوه که در سال تحصیلی 1389-1388 مشغول به تحصیل بودند. به منظور اجرای پژوهش پس از انجام جامعه سنجی و اجرای پرسشنامه روابط با همگنان (که بخشی از آن زورگویی کودکان را اندازه گیری می نماید)، 20 نفر از کودکانی که بر اساس تحلیل نتایج جامعه سنجی و نمرات کسب شده در پرسشنامه روابط با همگنان، به عنوان زورگو طبقه بندی شده بودند به صورت تصادفی در دو گروه 10 نفری آزمایش و کنترل جایگزین شدند. مادران گروه آزمایش به مدت 9 جلسه (در هر هفته یک جلسه) در برنامه آموزشی کاهش زورگویی قرار گرفتند، ولی گروه کنترل هیچگونه آموزشی دریافت نکرد. آزمودنی ها پس از 45 روز، مورد بررسی مجدد قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS16 و با استفاده از شاخص های توصیفی و آزمون تحلیل کواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج تفاوت معنی داری (0.001>p) را در مرحله پس آزمون بین گروه آزمایش و کنترل نشان داد. نتایج در مرحله پیگیری نیز تفاوت معنی داری (0.001>p) را بین گروه آزمایش و کنترل نشان داد. با توجه به وجود تفاوت معنی دار بین گروه های آزمایش و کنترل در پس آزمون و در دوره پیگیری می توان گفت که برنامه آموزش والدین، به عنوان یک روش آموزشی موثر برای کاهش زورگویی در کودکان زورگو، قابلیت استفاده دارد. نتایج بر اساس بنیادهای نظری مورد تبیین قرار گرفته اند.

طرح مساله: پژوهش حاضر با هدف تحلیل دیدگاه دانشجویان تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی (ره) در زمینه عوامل موثر در بروز انحرافات اجتماعی انجام شده است.روش: نمونه پژوهشی شامل 120 دانشجوی پسر و دختر تحت پوشش کمیته امداد است که با روش نمونه گیری طبقه ای تصادفی گزینش شده بودند. داده ها از طریق پرسشنامه محقق ساخته که شامل 48 گوپه است گردآوری گردید. پژوهش حاضر توصیفی و از نوع پیمایشی می باشد.یافته ها: یافته ها نشان می دهند که از کل واریانس تبیین شده، 24.05 درصد را عامل «خانواده و گروه همگنان»، 22.21 درصد را عامل «اعمال کنترل شدید»، 22.16 درصد را عامل «وضعیت اقتصادی» و 21.47 درصد را عامل «امور فرهنگی- آموزشی» تبیین می کند.نتایج: نتایج نشان می دهند که چهار عامل «خانواده و گروه همگنان»، «اعمال کنترل شدید»، «وضعیت اقتصادی»، و «امور فرهنگی- آموزشی» 89.89 درصد از واریانس متغیرهای تحلیل را تبیین می کنند که در بین این چهار عامل، عامل «خانواده و گروه همگنان» بالاترین میزان تبیین واریانس انحرافات اجتماعی را دارد.

این مقاله اثربخشی بررسی آموزش مبتنی بر مهارت های زندگی در کاهش زورگویی دانش آموزان پسر و دختر پایه پنجم و ششم ابتدایی میناب را برسی می کند نوع پژوهش شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون– پس آزمون با گروه کنترل است که جامعه آماری دانش آموزان پسر و دختر پایه پنجم ششم ابتدایی شهرستان میناب است که در سال تحصیلی 93-1392 مشغول به تحصیل بودند. به منظور اجرای پژوهش پس از انجام جامعه سنجی و اجرای پرسشنامه روابط با همگنان (که بخشی از آن زورگویی کودکان را اندازه گیری می نماید)، 80 نفر از کودکانی که بر اساس تحلیل نتایج جامعه سنجی و نمرات کسب شده در پرسشنامه روابط با همگنان، به عنوان زورگو طبقه بندی شده بودند به صورت تصادفی در چهار گروه 20 نفره آزمایش و کنترل جایگزین شدند. هر دو گروه آزمایشی، به مدت 9 جلسه (در هر هفته یک جلسه) در برنامه آموزش مبتنی بر مهارت های زندگی مورد آموزش قرار گرفتند، ولی دو گروه کنترل هیچگونه آموزشی دریافت نکرد. هر چهار گروه آزمایشی و گروه کنترل پس از 2 ماه، مورد بررسی مجدد قرار گرفتند. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS20 و با استفاده از شاخص های توصیفی و آزمون تحلیل کواریانس چند متغیری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج تفاوت معنی داری (001/0P<) را در مرحله پس آزمون بین دو گروه آزمایشی و کنترل نشان داد. نتایج در مرحله پیگیری نیز تفاوت معناداری (001/0P<) را بین دو گروه آزمایشی و کنترل نشان داد. با توجه به وجود تفاوت معنی دار بین گروه های آزمایشی و کنترل در پس آزمون و در دوره پیگیری می توان گفت که برنامه آموزش مبتنی بر مهارت های زندگی به عنوان روش آموزشی موثر و مکمل برای کاهش زورگویی در کودکان زورگو، قابلیت استفاده دارد. نتایج بر اساس بنیادهای نظری مورد تبیین قرار گرفته اند.